Als 6 jarig jochie werd ik tot pianospelen gedwongen. Mijn ouweheer was erg muzikaal en speelde fantastisch piano. Dus ik moest die familie eer maar eens hoog houden. Een paar jaar lang heb ik het keurig volgehouden, eindeloos etudes oefenen. Zo op mijn tiende haatte ik mijn vader zo intens dat ik er demonstratief mee stopte. Geen noot meer gespeeld tot grote ergernis van mijn ouwe heer.
Na mijn studententijd kocht ik mijn eerste eigen piano, voor 50 gulden! Zo’n tingeltangel uit een bejaardenhuis, niet meer te stemmen. Maar blij dat ik was. Langzaam begon ik weer te spelen, maar nu niet meer met zo’n strenge tiran naast je. Via mijn vrienden kwam ik in aanraking met Jazz en Blues. Met name de vrije improvisaties van Keith Jarrett maakten enorme indruk op mij. Er ging een wereld voor mij open. Ik kon er zelf weliswaar geen hout van, dat klassieke format was maar moeilijk uit mijn systeem te krijgen, maar het inspireerde mij enorm.
Toen ik eenmaal carrière ging maken kocht ik een toppiano, geld was geen issue meer voor mij. Ik was apetrots, het spelen ging ook veel beter. Een goede piano helpt echt. Maar vrij spelen was nog steeds een dingetje… Je kunt niet een beetje ergens in een hoekje voor je zelf spelen. ‘You’re fully exposed’! Ik verhuisde 20 jaar geleden naar Frankrijk en bouwde een prachtige ‘mancave’. Een paar jaar later verkocht ik mijn geweldige piano en kocht een digitale ‘stage-piano’. Het topmodel van Roland. Eén van de beste beslissingen ooit! En wederom… een nieuwe wereld ging voor mij open.
De koptelefoon! Wat een genot, spelen zonder dat er iemand mee kan luisteren. Mijn spel kreeg een ongelooflijke boost, en vooral het vrije improviseren. En ja… het is gewoon gepingel voor mijn eigen plezier, kenners zullen er gehakt van maken. Tuurlijk zat het nog steeds vol met technische fouten. Maar ik had ineens weer zoveel plezier. En daar gaat het toch om.
Ik heb dat echt moeten leren als mens. Zelfvertrouwen hebben, schijt hebben aan wat anderen er van vinden. Gewoon op zoek naar persoonlijk geluk en plezier, wat is daar mis mee? Naar buiten toe ervaren mensen mij als een zelfverzekerd persoon, maar van binnen wist ik dat het veel energie heeft gekost, ‘keeping up appearances’. Niets kwam vanzelf.
U voelt het al aankomen… met het schrijven van dit boek heb ik dezelfde evolutie weer meegemaakt. Eerst een fase van ‘ik kan toch helemaal niet schrijven’, wat heel logisch was om aan te nemen. Vervolgens stiekem een beetje pielen op je tablet. Alleen Bibi wist ervan. Dan opeens serieus er aan gaan werken, geen weg terug… Ongelooflijk moeilijk was het om het met mijn vrienden te delen, kun je nagaan, je vrienden… die zullen toch wel positief zijn. Maar ik was volledig uit mijn comfort-zone. In mijn professionele carrière kon ik mij verdedigen door resultaten te tonen alvorens weer een stap hoger te gaan op de ladder. In de muziek heeft de koptelefoon mij enorm geholpen. Maar nu moest ik een baby tonen die niemand zag aankomen. Ga maar eens op een marktplein op een zeepkist wat liedjes zingen… dat gevoel ongeveer.
Vervolgens een website maken, mijn eerste! Ik was al jaren zeer inactief in de automatisering en de social-media. But who cares, de site doet het toch. Jullie hebben me gevonden, daar gaat het uiteindelijk om. De ‘technische taal correcties’, gedaan door een aantal vrienden met betere kennis van de Nederlandse taal, waren ook zeer confronterend. Zonder hen had het er een stuk slechter uitgezien. Deed me overigens weer wel terugdenken aan de tijd van de etudes versus de vrije improvisatie. Je kunt er eindeloos diep in doorgaan met die correcties, je kan de tekst volledig plat slaan. Bij een kunstenaar, zoals Bibi, kijk je toch ook niet of ze netjes binnen de lijntjes heeft gekleurd. Bij mijn muzikale improvisatie reageer je toch ook niet zo van ‘had je daar niet beter een andere toon kunnen spelen’. Maar bij een tekst is dat blijkbaar ineens heel belangrijk. Ook hier moest ik mijn eigen onzekerheid weer eens overwinnen. ‘Jongens… laat maar, het is goed zo, druk op de ‘send’ knop’.
Het is voor mij persoonlijk een heel leuk traject geweest de afgelopen twee jaar. Ik ben me er volledig van bewust dat ik echt geen literatuurprijzen ga winnen. Wellicht had ik nooit een uitgever gevonden. Maar net als met mijn muziek vond ik het schrijven een super leuk creatief proces. Heel persoonlijk. Maar anders dan met mijn muziek wilde ik het nu wel delen met anderen. Niet vanwege de hoge waarde, of uit trots, maar omdat ik er wel degelijk een paar universele psychologische thema’s in heb verwerkt. Ik ben bijna twintig jaar geleden uit de carrière ratrace gestapt en zie nu van iets grotere afstand de ongelooflijk stressvolle maatschappij. Zeker als je hier in het ‘Drenthe’ van Frankrijk woont. Er gebeurt hier niets!
De hoofdpersoon Frank kon ik neerzetten als iemand die succes heeft in zijn maakbare carrière, maar toch geconfronteerd wordt met zijn verleden, zijn gezondheid, zijn karakter en vooral de ‘wil’. Allemaal krachten waarover hij geen invloed heeft, hij moet leren meebewegen. Zich telkens opnieuw uitvinden gezien de gewijzigde omstandigheden. Zijn geld helpt hem niet. Een ‘moedervlekje’ hangt als ‘het zwaard van Damocles’ boven zijn hoofd.
Ook Bibi en ik hebben een compleet ander bestaan moeten opbouwen. Nieuwe krachten moeten ontwikkelen om succesvol te kunnen genieten van deze eenvoud. Alleen een beetje geld is volstrekt onvoldoende. Zelfvertrouwen en het lot omarmen helpt je meer. Vergeet niet te leven!