fragmenten uit De Leugenbaby
Richard die even stoom afblaast
Ja, die Frank mag dan een keurige toffe peer zijn, ons zakenmannetje. Maar hij is het schoolvoorbeeld van de sukkel die langzaam zelfmoord aan het plegen is. Tuurlijk, heel comfortabel met al zijn luxe, maar hij zal het nog moeilijk krijgen als het hem een keer echt gaat tegenzitten. Dan is hij er helemaal niet klaar voor. Weet ik wel zeker. Loslaten kan hij niet, hoe meer hij heeft, hoe moeilijker hij dat vindt. Nog geen stuiver laat hij los. Ook als hij ouder wordt, wanneer zijn toekomst steeds korter wordt… wat dan? Gaat hij dan genieten van zijn oude dag? De meeste gepensioneerden zijn angstig. Ze voelen dat ze op de piste naar beneden glijden. De laatste lift omhoog is al vertrokken. Geen weg terug, alleen nog een diep donker dal. Geld genoeg, maar doen er niets mee om echt gelukkig te worden. Ja… elke winter naar Zuid-Spanje. Beetje duf in hun plastic camper zitten met een schotel op het dak. Loeren naar de buren, ook bejaard! Komen niet eens meer buiten, bang voor de natuur. Zo vervreemd zijn ze. Als je bang bent voor de dood, ben je bang voor het leven. Toch triest dat ze ondanks alle luxe zo bang aan hun einde komen. Al die bejaarden met hun kwaaltjes, en maar zeuren. Hun leven lang lopen stressen en ongezond geleefd, maar nu moet ineens de maatschappij ze zo lang mogelijk in leven houden. ‘Want we hebben het land opgebouwd!’ Ammehoela! Je zak gevuld… dat was je belangrijkste drijfveer. Och, wat haat ik de mensen.
En toch heb ik wel medelijden met Frank. Hij doet zo zijn best, werkt zich een slag in de rondte. Keurig getrouwd. Gaat zelfs nog bij die maffe moeder van ons op bezoek. Wekelijks! Ze haten elkaar, maar hij zit er elke zaterdag weer keurig. Ze weten beiden dat het een toneelspelletje is, al jaren. Maar elkaar eens echt de waarheid zeggen en gewoon lekker ophouden met die klucht. Nee… dat zou asociaal zijn. En hij heeft het zo gehad met dat mens. Wat een tijdverspilling. Heeft altijd de euthanasie papiertjes op zak, voor je weet maar nooit. Als ze even zwak is. Dan snel die handtekening. Hij is in staat hem te vervalsen. Gewoon even een flink kussen op dat hoofd houden, of stiekem een chemisch cocktailtje scoren op het internet. Nee, meneer gaat er in lengte van jaren nog keurig op bezoek. En hij ergert zich er vreselijk aan. Aan die dommigheid van haar. En dan die zelfingenomen blik van haar, ik zie haar nog zo voor me ook al heb ik haar al sinds mijn jeugd niet meer gezien. Dat gezicht alsof ze het toch allemaal beter weet. Mensen kunnen niet over hun eigen barrières heen. Ze hebben geen besef wat ze allemaal NIET weten.
En hoe ma destijds al heel vroeg door had dat ik een nicht was… ‘toch niet weer één’ zal ze gedacht hebben toen ik daar als kutkind de boel terroriseerde. Nooit heeft ze me nog in de armen genomen, ik kwam rechtstreeks uit zo’n horrorfilm. Ik moest gemeden worden. Het scheelde niets of ze stopten me in zo’n katholiek internaat. Zo’n pedo-centrum. Weg moest ik, te lastig, te bijdehand. Opeens was ze weer op één lijn met die ouwe, die gore zatlap. Hun terroristenzoon moest maar eens oprotten. Dat zou de lieve vrede ten goede komen. Wat een kutouders. Hun zoon opofferen voor de schone familieschijn.
Laat mij maar lekker met rust hier in mijn schrijvershol. Ik weet echt wel dat ik een ongenaakbaar mannetje ben, daar wil je geen ruzie mee. Ik zorg ervoor dat ik geen ruzie met mijzelf heb, simpel door nooit een blad voor de mond te nemen. Heerlijk, laat de ander maar ruzie met mij hebben. Dat is veel makkelijker voor mij, slaap ik beter. Moet de eerste überhaupt nog tegen komen die mij verbaal verslaat.
Frank in paniek bij zijn broer
‘Laat me eens zien die vlek, wat is er speciaal aan?’
‘Kijk, hier op mijn rug, net onder mijn rechter schouderblad. Hij doet al maanden pijn.’
‘Ja… ik zie hem, nou niets bijzonders, ik pak even mijn vergrootglas, wacht heel even.’
‘Jeetje Frank, zo met mijn vergrootglas lijkt het wel een Rorschach vlekje. Je weet wel, zo’n mooi symmetrisch vlekje en dan moet je er iets in zien geloof ik.’
‘En… zie je ma met een gemene grijns?’
‘Zou zo maar kunnen nu je het zegt. Je hebt gelijk man. Ik maak er even een foto van met je mobiel… oké?’
‘Hier, je weet wel hoe het moet, ver inzoomen.’
‘Kijk, nu zie je heel goed het vlekje, tig keer vergroot. Lijkt wel een beetje op ma hè, echt een moedervlek. Daarom heten die dingen zo. En die dokter zag gelijk aan die grijns dat het kwaadaardig is.’
‘Shit Richard, nu even serieus, het gaat wel om mijn leven. Ik zie helemaal niets.’
‘Precies! Helemaal niks is er te zien! Het is nog niet het moment om te gaan panieken, wacht even af wat die dermatoloog je gaat vertellen. Wat heb je gedaan om weer bij zinnen te komen, heb je gedacht aan je Vipassana oefeningen? Dit is namelijk HET moment van loslaten. Normaal doe je die oefeningen als training, maar nu ben je eindelijk eens echt in de wedstrijd. Nu moet je juist je ‘loslaat’ oefening toepassen. DAARVOOR heb je al die jaren vrijblijvend in je mooie tuin, met je ‘hangdrum’ muziek op de achtergrond en wat zeikerige druipkaarsjes in het gras, staan mediteren. Dat was de voorbereiding voor een moment als vanochtend.’
Frank over zijn moeder
Oude mensen kunnen vaak niet genieten van alle tijd die ze al hebben mogen leven… nee het kleine onzekere beetje dat rest maakt ze dan alsnog depressief. Je hebt heerlijk gegeten in een toprestaurant… maar je maakt je toch zorgen over de drol die er later uit moet. Mijn moeder ten voeten uit.
Moeder boos op Frank
Staat hij me hier een beetje kwaad te wezen… op mij nog wel. Maar IK heb er toch voor gezorgd dat hij daar nu staat… met zijn dunschillertje! Nou ineens is zijn vader de held, met zijn nichten huwelijk. Frank was er toch mooi niet geweest als ik niet had geschoven met de periodes. Nu is hij nog trots ook op de genen van zijn vader, een verstopte bange homo, een geschifte uitvinder, een dronkenlap, een gore nietsnut. Mooi stel genen. Kijk toch eens wat er van hem is geworden. Speelt een beetje met andermans geld, mooie meneer uithangen. Kinderloos huwelijk, zijn vrouw is altijd aan het werk. Opeens is hij trots op zijn vader. Ja… zijn vader die hem dagelijks uitschold voor lapzwans en wat al niet meer.
In zijn dronken jaren was er altijd ruzie…
De hele riedel kwam dan weer langs, wat voor nietsnutten wij waren… VALDERAPPES! Dat waren we. Soms viel hij om, gewoon midden in de kamer. Veelal van de drank, maar soms ook van de emotie. Lag hij daar te schreeuwen, profiteurs waren we. Sloeg die met zijn vuisten op de grond. Ik moet er nu bijna om lachen hoe die stomdronken fantast voor je lag, maar nog steeds schelden. Compleet nieuwe woorden en uitdrukkingen verzon hij ter plekke… zijn fantasie nam een loopje met hem. Uiteindelijk ging hij naar boven, om zijn roes uit te slapen. Wij liepen dan op onze tenen, verroerden ons nauwelijks, opdat hij maar niet wakker werd. Want dan ging het weer van voren af aan… die scheldkanonnades. Het waren de rustigste momenten van de dag als Albert zijn roes uit sliep. Die koesterden wij. Frank was nog maar een kind, hij was vreemd genoeg erg gericht op zijn vader. Ook in de beginjaren na dat ongeluk. Frank bleef gericht op zijn vader… raar dat Albert hem uiteindelijk zo ongelooflijk genaaid heeft. Zijn wraak op mij… dat had Frank net wel aardig door. Albert was misschien nog wel bozer op mij dan op Frank.
Drupjes cannabis olie
De stemming is ook wat beter… alsof we alle drie een eerste drupje cannabis olie hebben gehad. Zou je vanaf je veertigste gewoon standaard moeten krijgen bij je eerste kop koffie op je werk. Een aangepaste lichte dosis. Zodat we wat zachter worden, niet stressen, meer lachen om niets. Ook gewoon even een uur stil zitten voor het raam, kijken naar de overkant. Waar ook mensen op kantoor net hun drupje hebben gehad. Een beetje naar elkaar zwaaien. Wellicht dat de inventiviteit ook toeneemt door de licht hallucinerende werking. Het echte werk laten we dan door robots en A.I. doen. Carrière maken wordt ook menselijker, heel veel geld verdienen wordt wellicht minder belangrijk. Lekker allemaal een kat op je schoot tijdens het boekhouden. Soms een onderling streeluurtje op de werkvloer, zoals de apen elkaar altijd vlooien. Of voor de heavy users een orgietje. En dan zo tegen je pensioen langzaam de dosis elk jaar opschroeven. Zal een heleboel zorgkosten besparen. Heerlijk giechelend in een verzorgingshuis. Gewoon in je onderbroek de hele dag… niemand die het merkt. Zouden we weer een gidsland worden, die Nederlandse narcostaat.
Al dat gedoe vandaag de dag om maar op financieel en cultureel hoog niveau te blijven. Interessant te blijven, sportief en gezond… wat een stress! Ja, je kunt het wel nastreven, maar je kan het ook allemaal loslaten en gewoon je fantasie stimuleren met een beetje natuur of chemie. Net als een klein viagraatje elke avond… Je leven zou wel eens gelukkiger kunnen zijn dan wat die oudjes vandaag de dag allemaal doormaken. Dat geldt zeker voor mijn moeder die het niet makkelijk had, geen geld na mijn vaders vroege overlijden. Geen pensioen… geen echt doel hebben. Kwaad zijn op haar ‘lot’. Wat zou zij toch geholpen zijn met zo’n dagelijks drupje. En wij dus ook. Heerlijk toch zo’n licht zwevende ouwe ‘flowerpower’ oma in haar soepjurk, in plaats van die zure pruim die ik wekelijks bezocht. Hadden we lekker samen om die ouwe dronken lor met zijn belachelijke uitvindingen kunnen lachen… Zijn megalomane aantekeningen nog eens even doorlezen. We hadden kunnen lachen in plaats van kwaad zijn. Lekker door de tuin wandelen, een beetje op een hangdrum trommelen. Nog wat zweverige Tai-Chi oefeningen doen, totaal niet synchroon. Gewoon wat vage zwaaibewegingen in de lucht. Een oude Laurel en Hardy bekijken, of de Teletubbies. Dat alles door een drupje af en toe.
Ik neem mij voor iets relaxter mijn extra tijd door te brengen, met behulp van mijn cannabis drupjes. Ook ga ik proberen mij te verzoenen met mijn moeder, al is het maar van mijn kant. Al blijft ze mij maar een mislukking vinden… ik ga het positiever benaderen. Komt mij ook ten goede… hoop ik.